|
باید دل را غرق کرد ⛱ در دل دریایی که هیچ ناخدایی را تاب رسیدن به اعماقش نیست، گوهری میدرخشد که موجها به احترامش سر فرود میآورند. نه صدفی جرأت در آغوش گرفتنش را دارد، نه ماهیای جرأت نگاه کردن. او همانی است که غوّاصان را شیفته میکند و فراز و فرود آب را به شعری دلانگیز مبدّل میسازد. ⛱ خانهاش کنار پروازهاست، آنجا که پرندگانِ خسته دوباره به آسمان ایمان میآورند و دلها بیاختیار از جا کنده میشوند. عجیب نیست اگر خودش هم چیزی میان پروانه و افسانه باشد. هر روز صدای پروازها، زمزمهای است که به یادمان میآورد برای رسیدن به او، باید پرواز را آموخت و از خویشتن رها شد. ⛱ خندهاش، ساحلی است آرام برای صلح؛ سکوتش، پروازی بیمقصد در آسمان خیال. نه رسیدن به او ممکن است، نه گذشتن از او. در او چیزی هست که در هیچ نقشهای ثبت نمیشود. مثل مرجانهای اعماق اقیانوس، باید دل را غرق کرد تا پیدایش کرد. و چه خوشبخت است موجی که بر سینهی او بمیرد. #دلنوشته
لطفاً نظرات و پیشنهادات خود را با مدیریت سایت از طریق پست الکترونیکی؛ Email: mahdiyarahmadi@gmail.com در میان گذارید.
+ نوشته شده در ۱۴۰۴/۰۵/۱۳ساعت 5:38  توسط مهدي ياراحمدي خراساني
|
|