|
اگر همواره در دسترس باشی به یکباره به خود میآیی و میبینی هیچ چیزی از تو باقی نمانده است. میدانی کجا؟ دقیقاً همان زمانی که بیمحابا بخشیدی، خودت را نادیده گرفتی، عشق و مهربانی را ارزانی کسانی داشتی که قدر و ارزش تو را نمیدانستند، در واقع داشتی تکه تکه از وجود ارزشمندت را جدا میکردی و پای این و آن میریختی. تو خوبی، خیلی هم خوب. امّا؛ این واقعیت را باید بشنوی، بدانی و هر قدر هم که تلخ باشد بپذیری که هر چند مهر ورزیدن و فداکاری کردن رسم اخلاق و انسانیت است امّا حق نداری تنها برای آرامش دل مهربان خودت بیحساب و کتاب آن را به پای همه بریزی. اگر میخواهی رسم عاشقی ورنیفتد باید گاهی بهای هر آنچه را میبخشی دریافت کنی و حتّی گاهی دیگران را از وجود خودت محروم سازی تا دریابند هر بارانی اگر فراوان و بیانتها ببارد سیلابی خروشان میشود که زندگی را نابود میکند. مهرت را برای خریدن هر نازی حراج مکن و به خاطر بسپار آدمهای این زمانه به شدّت فراموشکارند. ببخش، مهربان باش، دست و دلبازی کن امّا؛ تا جایی که خودت برای لبخندی ساده و نگاهی مهربان مجبور به التماس نشوی. تجربه ثابت کرده دقیقاً بزرگترین آسیب را کسانی به آدم وارد میسازند که روزی بزرگترین محبّتها را به آنها روا داشتهای. اگر همواره در دسترس باشی و بیمحابا ببخشی تو را نادیده میگیرند، دیگران را به تو ترجیح میدهند برایت پشت چشم نازک میکنند، طاقچه بالا میگذارند و هر آنچه خوبی و محبّت در حقشان کردی نادیده میگیرند. هر چند آنها عاقبت بخیر نمیشوند و روزی از بیمهری خود به شدّت پشیمان میشوند ولی تو را هم به سختی آزار میدهند. قدر خودت را بدان و بهخاطر بسپار مهربانی گنج نایاب و «گرانی» است پس هرگز آن را «ارزانی» احدی مکن! بگذار آنچه ذاتی گران دارد، گران بماند، گران بدانند، بهایش را بپردازند و برای به دست آوردنش لااقل کمی تلاش کنند تا کماکان برایشان ارزشمند باشد. شاید این جملات در ظاهر کلیشه باشد یا حتی شعاری به نظر برسد اما در میدان عمل آدم هایی که اهل مهربانی و احترام مضاعف به دیگران هستند گاهی آن قدر خود را نادیده می گیرند و از خواسته هایشان می گذرند که دچار ظلم به خویشتن می شوند. در واقع هیچ کسی با هر نیتی هم که باشد حق ندارد خود را هیچ انگارد و به خودش ظلم کند. شاید ابتدایی ترین تکلیف هر انسان آن باشد که در خود جستجو کند و هر آن چه از استعداد و صلاحیت و شایستگی دید به ظهور و بروز برساند و به درجات کمال خویشتن نائل گردد. برای همین عزت نفس داشتن و برای خویش احترام قائل شدن یک اصل حتمی و اجتماعی است که همه ی انسان ها باید نسبت به آن مبادرت ورزند. با حالت در دسترس بودن دائمی آرام آرام در رابطه ارزش و خواسته های شما نادیده گرفته می شود و همچنین کارها و محبت هایتان کمتر به چشم می آید و خیلی زودتر از آن جه تصور کنید به برایتان به وظیفه ای حتمی و قطعی تبدیل می شود. کلام آخر این که خود را از سندروم در دسترس بودن همیشگی خلاص کنید. اگر موافقید که آزاد شدن از این فشار و اجبار راه بهتری برای زندگی کردن است چرا شروع به قدم گذاشتن در این راه نکنید. فقط کافی است که این تست کوچک را امتحان کنید. هر روز چند ساعتی را بدون پاسخگویی سپری کنید. زمانی در روز را مشخص کنید با نام "خارج از دسترس" و بعد از آن پاسخگو باشید. با این راهکار شما تحت کنترل هستید شما تصمیم میگیرید که پاسخ دهید. در نهایت شما میتوانید این زمان خارج از دسترس بودن را به نصف روز یا بیشتر افزایش دهید اما در هر صورت با مدت زمان کم شروع کنید. این اقدام در مروز زمان ارزش شما را افزایش می دهد و برایتان آرامش لذت بخشی به همراه خواهد داشت. منبع: هفته نامه نخست، پنجشنبه 4 مرداد 1403، شماره 1018
لطفاً نظرات و پیشنهادات خود را با مدیریت سایت از طریق پست الکترونیکی؛ Email: mahdiyarahmadi@gmail.com در میان گذارید.
+ نوشته شده در ۱۴۰۳/۰۵/۰۳ساعت 8:57  توسط مهدي ياراحمدي خراساني
|
|