بیشتر آدم ها
دکتر مهدی یاراحمدی خراسانی

بیشتر آدم‌ها با «نعمت» نمی‌فهمند، با «داشتن» فراموش می‌کنند، با «بودن» قدر نمی‌دانند، با «محبّت» لوس می‌شوند، با «گذشت و فداکاری» هوا برشان می‌دارد و در نهایت با کمال غرور و تکبّر «کمک و لطف» مکرر شما را وظیفه‌ی مقررتان می‌پندارند. باور کنید همیشه در برابر خوبی‌هایتان خوبی دریافت نمی‌کنید، قدردان شما نخواهند بود، قدر محبّت‌هایتان را نمی‌دانند، مهرورزی‌هایتان را ارج نمی‌گذارند و بعد از مدّتی دیگر هیچ ارزشی برای شما و خوبی‌هایتان قائل نیستند. من از زمانه‌ای سخن می‌گویم که مردمانش خروار خروار مهربانی شما را با کوچک‌ترین کم و کاستی نادیده می‌گیرند، نداری و ناتوانی‌هایتان را همچون چماقی بر سرتان می‌کوبند و خیلی زود چشم بر شما و همه‌ی خوبی‌هایتان می‌بندند. پس خوب حواستان را جمع کنید، مراقب خودتان، دلتان و خوبی‌هایتان باشید و صرفاً تا آنجا در دسترس باشید، ببخشید، محبّت و مهربانی کنید که شأن و کرامت شما خدشه‌دار نگردد. هرگز نمی‌گویم به عزیزان‌تان مهربانی نکنید و هوای دیگران را نداشته باشید فقط خواستم به شمایی که قلب مهربانی دارید که مکرر می‌گذرد و می‌بخشد یادآوری کنم که قبل از هر کسی وجود شریف خودتان اهمیّت دارد و این‌گونه بی‌محابا عشق ورزیدن شما را ملول می‌کند و دیگران را لوس. شما باید قبل از همه کس و همه چیز هوای خودتان را داشته باشید، از عزت نفس و کرامت نفس خویش مراقبت کنید، نعمت بزرگ انسانیت را که خداوند مهربان به شما ارزانی داشته است قدر بدانید و برای حفظ مکارم اخلاق و انسانیت تلاش کنید. کسی که به خودش احترام نگذارد و هوای سلامت روح و روان و جسم و جان خویش را نداشته باشد از طرف دیگران مورد آزار و سواستفاده قرار می گیرد و خیلی زود به این نتیجه خواهد رسید که از او و خواسته هایش هیچ چیزی باقی نمانده است. دنیای مادی و منفعت طلبی هیچ گاه برای شما و علاقه مندی هایتان نگران نیست و در جای ضرور برای شما تره هم خرد نمی کند پس چرا من از خودم و مبانی فکری و ارزشی که بدان اعتقاد دارم و با آن بزرگ شده ام مراقبت نکنم. متأسفانه این موضوع غریبه و آشنا و دور و نزدیک ندارد. باور کنید همه ی انسان ها این استعداد را دارند که در بزنگاه خاصی در زندگی حال ما را بگیرند و یا حق بزرگی را تضییع نمایند. چقدر سخت است وقتی به یاد آوریم آدمی بیشترین ضربه ها را از کسانی خورده که به آن ها اعتماد بیشتری داشته است. باور کنید به هیچ وجه در این نوشتار قصد سیاه نمایی ندارم یا در پی پرهیز دادن شما از عمل خیر و اعتماد به دیگران نیستم. بلکه فقط فکر می کنم لازم است این تلنگر را به یکدیگر بزنیم که ما اگر خودمان مراقب نباشیم و حواسمان را جمع نکنیم هیچ گاه نمی توانیم دیگران را به خاطر ضرر و زیانی که به روح و جان ما رسانده اند سرزنش کنیم و از آن ها توقع خاصی داشته باشیم. انسان مومن باید باهوش باشد و ضمن این که حواسش به دیگران است، به آن ها خیر می رساند، به خاطرشان فداکاری می کند، به عزیزانش محبت و مهرورزی می کند هوای خودش را نیز داشته باشد و هرگز از یاد نبرد آدمی قبل از هر کسی نسبت به خودش تعهدات پرشمار و وظایف کلانی دارد که باید به هر صورتی که می داند و تا جایی که می تواند نسبت به آن ها وفادار و پیگیر باشد. اگر همواره قدرتمند و با صلابت باشیم و کرامت و عزت نفس خویش را در سطحی بالا مراقبت نماییم می توانیم در زندگی مسیر خوبی را برای خویشتن ترسیم و دنبال کنیم و در عین حال به سایر انسان هایی که با ما در ارتباط هستند خیر برسانیم و حال آن ها را خوب کنیم.

منبع: هفته نامه نخست، پنجشنبه 10 خرداد 1403، شماره 1012

لطفاً نظرات و پیشنهادات خود را

با مدیریت سایت از طریق پست الکترونیکی؛

Email: mahdiyarahmadi@gmail.com

در میان گذارید.

 صاحب امتياز و مدير مسئول: دکتر مهدی ياراحمدي خراساني


  Mahdi Yarahmadi