|
تقوای کاری و تمرین امیدواری ایمان و امید شاید بتوان گفت آن هایی که در همه فراز و فرودها و در گرماگرم سختی ها و مشکلات پیش روی آدمی کماکان خود را در پناه پروردگار حکیم می دانند و در همه اوقات و شرایط زندگی شامل نعمت ها و نقمت ها «امید» به مرحمت، مغفرت، حمایت، هدایت و کمک خداوند مهربان دارند به سطح قابل توجهی از معرفت دست یافته و به معنای واقعی کلمه نسبت به ذات اقدس الهی به «ایمان» و باور رسیده اند. هر چقدر هم که گنهکار باشیم، در شرایط سختی به سر ببریم، اوضاع و احوال نابسامان و پریشانی پیش روی ما باشد باز هم اگر در دل نسبت به رحمت و حمایت خالق بی همتا قلب مان نلرزد و به اصطلاح قرص باشد این نشان مطلوب و مناسبی از تعبد آدمی است. البته گفتن این مسأله شاید در زبان ساده به نظر بیاید ولی بدون شک وفاداری به این موضوع و ایمان واقعی در قلب داشتن و بروز آن در رفتار انسان به همین آسانی محقق نمی شود. چندی قبل رهبر انقلاب عنوان فرمود: «با ایمان و امید می توان تحول عظیم ایجاد کرد» که این جمله توجه به دو کلید واژه مهم «ایمان و امید» را به روح حیات و حرکت اجتماعی تزریق کرد که می تواند بنیان تمامی فعالیت های عمومی در جامعه را شکل دهد. آحاد مردم باید به سطحی از شناخت برسند که به خدا و حمایت او در تمامی شرایط ایمان داشته باشند و شرایط برایشان به گونه ای ترسیم شود که پیشرفت و تعالی در سایه توکل و تلاش حداکثری را باور کنند. یکی از لازمه های تحقق این امر توسعه عدالت اجتماعی است به گونه ای که همه مردم برای بروز و ظهور ظرفیت ها و استعدادهایشان از فرصت و امکانات کافی و مناسب بهره مند شوند. تقوای کاری و تمرین امیدواری در بررسی و واکاوی مناسبات فی مابین امید و ایمان می توان چنین گفت که: ایمان، ریشه و مبنای شکل گرفتن امید است؛ در واقع ایمان یک امر درونی و قلبی است و به رابطه انسان با خداوند متعال مربوط می شود. هر چه این ارتباط ژرفای بیشتری یابد، ایمان بیشتر تقویت میشود و به دنبال آن، امید هم قوّت و قوام بیشتری خواهد یافت. بدون شک «تقوای کاری و تمرین امیدواری» در جامعه می تواند فضای پیشرانی برای حرکت عمومی به سمت پیشرفت ایجاد نماید و فضای خمودگی و افسردگی را به حداقل برساند. موضوع مهمی که در شرایط کنونی و خصوصاً در زیر بار هجمه سنگین و ناجوانمردانه دشمن به بینان های اخلاقی و مبانی فکری و عقیدتی ما وظیفه حیاتی و رسالت سنگین آحاد مردم خصوصاً مسئولان، گروه های مرجع، اصحاب رسانه و صاحبان تصمیم است. شناخت دقیق عوامل قوت و کوشش برای پیشرفت کشور و ارتقای جایگاه های فردی عناصر اجتماعی امر مهمی است. موضوعی که توجه به ایمان و امید، در صدر آن قرار میگیرد و اسباب لازم عصر خود را برای تحقق این دو شاخص را لازم دارد. معمولاً ایمان و اخلاق روندی استدراجی دارد، به مرور رنگ می بازد و همچنین در سایه ی تمرین در اصول «مشارطه، مراقبه و محاسبه» توسعه می یابد و رنگ امید و روح زندگی را به انسان اهدا می کند. از «امیدزُدایی» تا «امیدافزایی» امروز جامعه با مشکلات بسیاری مواجه است. خصوصاً در حوزه اقتصاد و معیشت مردم با سختی ها و چالش های فراوانی دست و پنجه نرم می کنند. اگر به یاد آوریم که بحث مشکلات مالی و تورم وحشتناکی که اکنون گریبان مردم را چسبیده و رها نمی کند بعد از گذران بحران های بسیار سختی همچون؛ تحریم های ناجوانمردانه و نامحدود دشمنان، همه گیری کرونا (و آثار شدید روحی، روانی، مالی و جانی و داغ های فراوانی که بر دل ملت نشاند) و همچنین تلخی هایی که بر اثر اغتشاشات، هیجانات اجتماعی و ناآرامی های اخیر بر مردم وارد شده است عمق مشکلات و فشار ناشی از آن را بیشتر لمس خواهیم کرد. اما نباید فراموش کرد سخن گفتن در مسیر ایجاد حس ناامیدی و شمشیر انتقاد بدبیانانه و غیرمنصفانه به دست گرفتن و گردن «امیدواری» را زدن چیزی جز القای حس ناتوانی و ناکامی برای مردم به دنبال نخواهد داشت. دنیا فرق است بین نقد مصلحانه و یا رویکرد مغرضانه در ارتباط با مسائل جاری کشور. اول باید کمی ها و کاستی ها، ضعف ها و ناکامی ها و اشتباهات خود در هر جایگاهی که هستیم تمام و کمال بپذیریم و سپس هر کسی در هر موقعیتی که قرار دارد نسبت به اصلاح امور اقدام نماید. نمی شود دست روی دست گذاشت و به بهانه مشکلاتی که وجود دارد امیدواری را از مردم گرفت و ایمان مردم نسبت به تلاش، پیشرفت و حمایت خداوند مهربان را سست کرد. بدون شک هر کسی در هر جایگاه و مقامی که قرار دارد اگر رفتار یا گفتارش حس ناامیدی در مردم ایجاد کند یا باور آن ها نسبت به توفیق و پیشرفت کشور را از بین ببرد و یا سبب تزلزل فکری و ایمان آن ها شود مرتکب گناهی نابخشودنی شده است. منبع: روزنامه شهرآرا، یکشنبه 28 خرداداد 1402، شماره 3966
لطفاً نظرات و پیشنهادات خود را با مدیریت سایت از طریق پست الکترونیکی؛ Email: mahdiyarahmadi@gmail.com در میان گذارید.
+ نوشته شده در ۱۴۰۲/۰۳/۲۸ساعت 6:21  توسط مهدي ياراحمدي خراساني
|
|