|
رسم شهروندی
مثل هر پدیده انسانی دیگری، «شهروندی» هم راه ورسمی دارد. مگر می شود بخش بزرگی از انسان ها شهرنشین باشند و شهرها به صورت گسترده و چشمگیری بر کیفیت زندگی انسان ها اثرگذار باشند، اما از قواعد و راه ورسم خاصی برخوردار نباشند. آنچه به عنوان قواعد شهروندی عمومی محسوب می شود و در همه نقاط جهان مرسوم است، در جای خودش مهم است. همچنین، بخشی که در چارچوب منش و روش شهروند ایرانی و مسلمان مطرح می شود نیز باید مدنظر قرار گیرد. رسم شهروندی مجموعه ای از قواعد و آداب نوشته یا نانوشته است که هم شهروندان باید بدانند و در عمل بدان بپردازند و هم مدیریت شهری باید آن ها را به رسمیت بشناسد و به گروه های مختلف سنی آموزش دهد. مسائلی مانند سلامت عمومی، بهره گیری از ترافیک و حمل ونقل عمومی، احترام به حقوق انسان های دیگر، پرداخت عوارض و حقوق مدیریت شهری، انجام وظایف و تکالیف شهروندی، مشارکت در اداره شهر، توسعه و نگهداری فضای سبز و بوستان ها، احساس دل بستگی به شهر، آگاهی از حقوق شهروندی و... مجموعه واژگانی است که «رسم شهروندی» را پدید آورده و در سراسر دنیا نیز پذیرفتنی است. علاوه بر این، واژگانی مثل همسایه داری، خوش رویی با مردم، آراستگی ظاهری، مزاحم دیگر شهروندان نشدن، مداراکردن با شهروندان، کمک رسانی به هم نوعان، رعایت بیت المال، حفظ محیط زیست و حقوق حیوانات و فضای سبز و... نکاتی است که در شریعت ما بسیار توصیه شده است و باید برای تحقق آن احساس مسئولیت کنیم. مبنایی ترین ویژگی شهر و جامعه اسلامی در «مسئولیت مشترک اجتماعی» ظهور و بروز می یابد.
منبع: روزنامه شهرآرا، پنجشنبه 7 بهمن 1400، شماره 3591
لطفاً نظرات و پیشنهادات خود را با مدیریت سایت از طریق پست الکترونیکی؛ Email: mahdiyarahmadi@gmail.com در میان گذارید.
+ نوشته شده در ۱۴۰۰/۱۱/۰۹ساعت 9:42  توسط مهدي ياراحمدي خراساني
|
|