|
آنهایی که بی بهانه دوستم دارند
⛱ بی حوصله تر از آنم که تحمل شنیدن پند و اندرز دیگران را داشته باشم. خیلی خوب می دانم انتقاد خوب است و انتقاد پذیری خوب تر. ولی من حالش را ندارم. اصلاً هر کسی هر چه می گوید درست است اما به من ربطی ندارد. این روزها آن قدر بی حوصله و بی منطق شدم که دوست دارم همه کسانی که حتی از روی دلسوزی و محبت می خواهند نقدی بکنند و اصلاحی انجام بدهند را کنار بگذارم و رهایشان کنم و به آنها بگویم؛ ببخشید لطفاً نباشید! ⛱ گاهی از خودم سئوال می کنم این همه فیلسوف و دانشمند از کجا آمده اند و یا مگر هنوز هم پیامبری مبعوث می شود که هر روز عده ی بیشماری گمان می کنند در سرزمین جاهلیتِ دیگران به پیامبری برانگیخته شده اند. همان هایی که مکرر پند می دهند، نصیحت می کنند، نسخه می پیچند، هدایت می کنند و خلاصه با خط کش عقل ناقص خود زندگی و رفتار دیگران را اندازه می گیرند و در گوش مردم آیۀ یأس می خوانند. ⛱ در حال حاضر فقط کسانی را می خواهم که بی دلیل مرا تأیید می کنند، بی بهانه دوستم دارند، بی منت محبت می کنند، بی ادعا پای سخنانم می نشینند، برایم کاسه داغ تر از آش و یا دایه مهربان تر از مادر نمی شوند، در غم و شکست شریک من می شوند، به هنگام موفقیت و پیروزی از من شادمان ترند و خلاصه به من با تمام کم و کاستی ها و ضعف هایی که دارم احترام می گذارند و آب از آسیاب علاقه شان نمی افتد.
لطفاً نظرات و پیشنهادات خود را با مدیریت سایت از طریق پست الکترونیکی؛ Email: mahdiyarahmadi@gmail.com در میان گذارید.
+ نوشته شده در ۱۴۰۰/۰۳/۱۲ساعت 8:57  توسط مهدي ياراحمدي خراساني
|
|